Do pierwszych wolnych wyborów prezydenckich w Polsce przystąpiło sześciu kandydatów - Lech Wałęsa, Tadeusz Mazowiecki, Włodzimierz Cimoszewicz, Roman Bartoszcze, Leszek Moczulski oraz biznesmen z Ameryki Południowej - Stanisław Tymiński. Kilku innych polityków nie poradziło sobie z zebraniem wymaganych stu tysięcy podpisów pod swoją kandydaturą. Od początku głównymi pretendentami do objęcia prezydentury byli Wałęsa i Mazowiecki. Jednak walka wyborcza pomiędzy nimi (na którą Mazowiecki nie specjalnie miał ochotę) spowodowała, że do drugiej tury wyborów obok Wałęsy dostał się mało znany wcześniej Tymiński. Ostatecznie Wałęsa nie dał mu szans, zdobywając w drugiej turze siedemdziesiąt cztery procent głosów. Pierwsze wolne wybory parlamentarne w Polsce odbyły się w roku 1991. Ponieważ nie ustalono progu wyborczego, do sejmu dostała się znaczna ilość partii. W Krakowie wystarczył tysiąc głosów, aby jeden mandat otrzymał Sojusz Kobiet przeciw Trudnościom Życia. Niezależnie od tego, teoretyczny próg pięciu procent przekroczyłoby aż dziewięć partii. Wybory wygrała Unia Demokratyczna z dwunastoma procentami głosów. Drugi był Sojusz Lewicy Demokratycznej, który również miał prawie dwanaście procent głosów.