Cztery lata po klęsce wyborczej, partie prawicowe postanowiły nie powtarzać tego samego błędu i zjednoczyły się w ramach Akcji Wyborczej Solidarność, w której znalazły się między innymi Porozumienie Centrum i Związek Chrześcijańsko Narodowy. Osobno wystartowała Unia Wolności - partia, która powstała z połączenia Unii Demokratycznej oraz Kongresu Liberalno Demokratycznego. Jej wysokie poparcie gwarantowało przekroczenie progu wyborczego, więc mogła sobie na to pozwolić. Na podobny krok zdecydowała się partia Jana Olszewskiego - Ruch Odbudowy Polski. Jak się okazało, udało jej się minimalnie przekroczyć próg wyborczy, co pozwoliło na wprowadzenie do Sejmu sześciu posłów. Polskie Stronnictwo Ludowe uzyskało siedem procent głosów, natomiast Unia Wolności trzynaście. Drugie miejsce zajął Sojusz Lewicy Demokratycznej, któremu dwadzieścia siedem procent głosów nie wystarczyło do pokonania Akcji Wyborczej Solidarność. Ta weszła do Sejmu z wynikiem trzydzieści trzy procent, co pozwoliło jej wspólnie z Unią Wolności powołać koalicję i utworzyć rząd.